Het moet zo
ergens in de winter van 1958 of 1959 geweest zijn. Het
1Cy was op uitstap in Vogelsang...ze waren bijna altijd
op uitstap.
We lagen (militairen liggen toch altijd) in de nabijheid van de "verplichte
doorgang" Het was een rotweer en na drie dagen en nachten zonder
eten kregen we het op onze heupen, onze mannen roerden zich, ze
hadden honger...en wij het kader "te velde" ook.
De uren verstreken en plots kwam de mededeling "het eten is onderweg"
. Plots werd de stemming vrolijker, onze soldaten keken hunkerend uit naar
de CQMS die ons zou komen bevoorraden, ze wisten dat het dan weer smullen
zou heten want de Polle (de CQMS) deed zijn best als geen ander om iedereen
tevreden te stellen.
Maar het duurde toch nog een paar uurtjes voordat we achter een nabijgelegen
heuvelrug een GMC zagen verschijnen ...en weer verdwijnen. We stelden onze
mannen gerust, weldra zou hij er zijn, en weer kwam die camion te voorschijn
en verdween ook weer... Plots stond daar de Cie Comd, hij wist te vertellen
dat ons lekker eten gesaboteerd was door de vijand en ook hij niet wist
wat er nu ging gebeuren. De moed zonk in onze schoenen en menige vloek vervuilde
de zuivere lucht van ons geliefd Vogelsang.
Kwam toch op dat moment een vooruitgeschoven fuselier ons vertellen dat
de Lanciers wel eten hadden. De Cie Comd was weg en niets kon ons nog tegenhouden,
op een, twee, drie viel de beslissing, de Lanciers zouden ons wel helpen,
zo gezegd, zo gedaan twee soldaten op weg gestuurd en na een half
uur had iedereen zijn droge boterham.
Geloof me, het was lekker want na drie dagen smaakt alles.
Ik stuur dan ook hierbij een foto van uw dienaar met de bewuste droge boterham.
Smakelijk dan maar... NA 50 jaar.
Maurice Kuyckx
|
|

Foto: Maurice Kuyckx
-1- |