|
|
|
| Het hoekje
van de tankkisten |
|
|
| |
|
|
| Wat
Tank algemeenheden en wetenswaardigheden |
| |
|
|
 |
|
Panzerlied
Ob's
stürmt oder schneit,
Ob die Sonne uns lacht,
Der Tag glühend heiß
Oder eiskalt die Nacht.
Bestaubt sind die Gesichter,
Doch froh ist unser Sinn,
Ja unser Sinn;
Es braust unser Panzer
Im Sturmwind dahin. |
|
|
|
 |
|
Mit donnernden
Motoren,
So schnell wie der Blitz,
Dem Feinde entgegen,
Im Panzer geschützt.
Voraus den Kameraden
Im Kampfe ganz allein,
Steh'n wir allein,.
So stoßen wir tief
In die feindlichen Reihn. |
|
|
|
 |
|
Wenn vor uns
ein feindlicher
Panzer erscheint,
Dann Vollgas gegeben
Und ran an den Feind!
Was gilt denn unser Leben
Für unsers Reiches Heer,
Ja Reiches Heer?
Für Deutschland zu sterben
Ist uns höchste Ehr. |
|
|
|
 |
|
Mit Sperren
und Tanks
Hält der Gegner uns auf,
Wir lachen darüber
Und fahren nicht drauf.
Und droh'n vor uns Geschütze,
Versteckt im gelben Sand,
Im gelben Sand,
Wir suchen uns Wege,
Die keiner sonst fand. |
|
|
|
 |
|
Und läßt
uns im Stich
Einst das treulose Glück,
Und kehren wir nicht mehr
Zur Heimat zurück,
Trifft uns die Todeskugel,
Ruft uns das Schicksal ab,
Ja Schicksal ab,
Dann ist unser Panzer
Ein ehernes Grab.
|
| |
|
|
Randinfo:
Das Panzerlied
Bron: http://www.panzerlexikon.de/lieder/panzerlied2.htm
Das Panzerlied
Die Melodie
des Panzerliedes wird oft irrtümlicherweise auf die Meldodie eines
alten Seemannsliedes zurückgeführt. Tatsächlich jedoch
wurde das Panzerlied aufgrund der Melodie eines Liedes der SS "Es
steht an der Grenze die eiserne Schar zum Kampfe in die Freiheit gegen
Judengefahr" komponiert.
Das Panzerlied befindet sich auch heute noch in den Liederbüchern
der Bundeswehr,
nur ist es heute verboten die 2. und 3. Strophe
zu singen.
Bron: http://de.wikipedia.org/wiki/Panzerlied
Panzerlied
werden (meist selbstverfasste) ermutigende bzw. verherrlichende und/oder
idealisierende Lieder oder Gedichte der Soldaten der Panzertruppe genannt
(vgl. auch Soldatenlied und Dirnenlied). Die meisten, in Stil und Wortwahl
für gewöhnlich eher einfach gehaltenen Verse entstanden während
des 2. Weltkrieges. Panzerlieder aus dem 1. Weltkrieg gibt es vermutlich
auch, sind aber kaum überliefert. Die Verfasser sind meist anonym,
schriftlich festgelegte Veröffentlichungen gab es höchstens
im Selbstverlag oder in Briefform. Diese Art von Soldatenliedern wird
erst in neuerer Zeit als eigenständige Literaturform von Historikern
wiederentdeckt und erforscht.
Das bekannteste
deutsche Panzerlied, welches auch heute noch bei der Bundeswehr[1] und
im Österreichischen Bundesheer Verwendung findet (wenn auch ohne
die als nationalsozialistisch bzw. kriegsverherrlichend eingestufte 2.
und 3. Strophe), trägt eben diesen Titel und stammt von Oberleutnant
Kurt Wiehle. Er schrieb es am 25. Juni 1933 auf der Fahrt nach Königsbrück.
Die Melodie stammt vom SS-Lied „Es steht an der Grenze die eiserne
Schar zum Kampfe in die Freiheit gegen Judengefahr“.
Dieses
Panzerlied erlangte u.a. deswegen allgemeine Bekanntheit, weil es in dem
Kriegsfilm Die letzte Schlacht (im Original: Battle of the Bulge) von
1965 zu hören ist. Ein gewisses Maß an Popularität genießt
es auch bei US-Amerikanischen Truppen und die Melodie wurde für das
Lied Képi Blanc der Französischen Fremdenlegion verwendet.
|
| |
|
|
| BERGEN |
|
|
| |
|
|
De
beelden van het doorwaden zijn uit Bergen, Vogelsang
had dergelijke mogelijkheid niet.
Dat doorwaden was eigenlijk de afsluiting van een schietperiode met 105
mm, de voorbereiding voor die periode waren meerdere kampen in
Vogelsang, herinner u de standen 23 en 23bis.
Het doorwaden had twee doelen, ten eerste natuurlijk de training en ten
tweede.
De tanks waren al redelijk proper voor we ze moesten voorbereiden op het
laden van de trein.
Nog een anekdote over het waden, na de oefening was het
de kunst al het verloren materiaal te verantwoorden. Een van de gestandaardiseerde
uitdrukkingen was; "Koffer opengevallen tijdens het waden
in Bergen".
En moest dat waar geweest zijn, dan stond het water daar niet tot aan
de rookpotwerpers, ten hoogste tot aan de teruglooprollen.
De
laatste foto is ook in Bergen. In Hoddelbüsh
zijn minder spoorlijnen, maar het is wel een goed beeld wat een trein
laden is. De laatste tanks van 6L zijn ze nog aan het
vastmaken terwijl linksachter in het beeld op de tweede trein de eerste
JPK van het 9 Li al aan het oprijden
is.
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
Eerst
een beetje uitleg over de tank Leopard.
De Duitsers hebben die gemaakt zo dat men kan geloven dat ze nog in het
oosten zouden gebruik worden.
Dat is een ander verhaal die ik bij gelegenheid zal vertellen.
De tank had
4 soorten granaten en mun 7,62 voor de coax (wapen naast
het kanon in de toren en voor het wapen boven op de toren).
De sabot granaat die wanneer de toren geraakt werd, van
binnen meerdere stukken metaal van de torenwand weggeslagen werden.
De heat granaat die gewoon een gat in de torenwand brandde.
De hep was een hoog explosieve granaat tegen gewone doelen,
huizen, voertuigen enz.
De hep en heat waren oorlogsmunitie de sabot was bijna altijd trainings
munitie die had een gewone metalen kop.
De WP was met fosfor die heb ik nooit gezien in het echt.
Waarvan ik
nu spreek is begin der 70 jaren, wij hadden nog de gewone afstandmeter
om de afstand te meten. Wij hadden toen nog miliciens als kanonier, om
u een idee te geven hoe goed ze opgeleid waren. Wij hadden op het terrein
een doel gezet juist op 1.500 m., die mannen maakten ruzie onder elkander
omdat een 1.495 m. gemeten had en de andere 1.505 m. op het doel maakt
dat een verschil van een paar cm hoger of lager. Dit gebeurde in 5 à
6 sec. Later hebben de tanks andere modernere apparatuur bekomen, en waren
het beroeps militairen als kanonniers.
|
| Nu
de FRAT run. Om
met de tank doelen te raken had men 20 sec. de tijd. Buiten die tijd een
schot vuren telde niet meer en had men natuurlijk een granaat minder.
Op de hep doelen had men 1 minuut de tijd. Men had 2 soorten doelen,TK
doelen vast of bewegend groot of klein in groep of enkel. HEP doel was
altijd vast. Men kon ook een tk doel krijgen wanneer men zich verplaatste
van de ene stelling naar de andere. Bij het laden van de munitie kreeg
iedere tank: 4 sabot, 4 heat en 3 hep granaten en 250 patronen 7,62. Wij
spraken altijd van 4, 4, 3 en wel in die volgorde. Zeer belangrijk. Want
na iedere oefening gaf iedere tank commandant zijn cijfers door aan de
pelotons commandant, dit om zijn vuren te leiden. Bv 2 4 0 dan wist de
pelotons commandant dat ik nog 2 sabot, 4 heat en geen hep meer had, zodanig
dat ik niet meer kon vuren op een hep doel.
|
| Na
het laden begaf men zich naar een wachtzone. Wanneer men opgeroepen werd
begaf men zich naar de schietstand. Daar aangekomen en op bevel begaf men
zich naar de schiet banen en de eerste stelling, waar de rode vlag geplaatst
werd en de wapens geladen werden. De banen en stellingen waren gemarkeerd.
Vanaf dit ogenblik begon de run. Het peloton werd verdeeld in twee groepen.
2 tanks die tezamen werkten en 1 tank die alleen werkte. Dit was nodig daar
de munitie zo snel was, kon men zijn eigen schoten niet waarnemen alhoewel
ze een spoortrekker hadden. De hep munitie was trager en kon de tank die
vuurde wel een eigen waarneming doen. Wanneer men de luiken moest sluiten
(die van de tank commandant de andere waren gesloten) wist men dat er een
hep doel ging verschijnen. Dit was altijd voor de alleen werkende tank.
Wanneer er een rookpluim verscheen ergens in het terrein wist men dat er
tank doelen verschenen. Die bevonden zich gewoonlijk tussen de 1.500 m.
en 2.000 m. De chauffeur had de opdracht de tijd door te roepen. Bv bij
tank doelen de laatste 5 sec. zodat de tank commandant wist wanneer hij
niet meer tijdig kon vuren.
Wanneer de 1 oefening gedaan was kreeg men het bevel naar
de volgende stelling te rijden. Dan werd de stab (stabilisator) opgezet,
die liet toe al rijdend te vuren. Men richtte het kanon op doel en dit
bleef daar welke beweging de tank ook deed. Tijdens de verplaatsing kreeg
men 1 tank doel en kleine infanterie schijven. Het tank doel gewoonlijk
tussen de 1.000 à 1.500 m. Zo deed men verschillende verplaatsingen
tot alle voorziene doelen verschenen waren. Op het einde van de run werden
de wapens gecontroleerd door de veiligheids officier en na het plaatsen
van de groene vlag en op bevel begaf men zich naar het begin van de schietstand.
Later naar de bunker plaats om de resterende munitie af te geven. De jury
controleerde de tijd en het aantal doelen. Er was een jeep die ook in
het terrein ging kijken. Vooral voor de hep doelen. Wanneer men in een
bepaalde zone rond de schijf trof was dit ook een doel, als men met het
eerste schot doel trof telde die tijd.
De weersomstandigheden speelde een grote rol. Veel zijdelingse
wind, regen of grote hitte dan zag de kanonnier warmte golfen in zijn
kijker van de grond opstijgen. Dan was het moeilijk te meten en mikken.
Ook wanneer er een flauwe wind was die kwam van achter de tank, bij het
lossen van een schot bleef het stof voor de tank hangen zodat men het
doel niet meer zag en geen tweede schot kon lossen. Wanneer men met de
verkeerde munitie op een doel schoot had men nul punten met door de radio
de nodige uitleg!!!!!. Later heeft men de rookpluim weggelaten en ook
nog een paar zaken veranderd om het moeilijker te maken. Dit is ongeveer
hoe een run was.
Dirk Vanslembrouck
Noot
van de redactie:
Dank je wel Dirk, door deze technische uitleg kunnen
niet-tankkisten zich een beeld vormen van deze FRAT RUN.
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
Hier kan u
een audio-opname van een
FRAT RUN in 1985 beluisteren.
Duur ca. 18 minuten |
|
http://video.computer-team.info/Audio/Frat85.mp3 |
Ge hoort hier tussen het achtergrondgeluid van motor en hydroliek door
heel duidelijk de radiocommunicatie tussen de vier tanks.
Het intern gebrul in de eigen tank, het vuren met het kanon van
de eigen tank is niet hoorbaar,
wel het vallen van de huls in de hulzenbak, verder tijdens het rijden het
vuur met de coaxiale MG.
De RUN op zich was geen al te beste, de pelotonscommandant
was een KRO die na een schijvenincident even zijn pedalen kwijt was. De
vuurverdeling tussen de tanks was verre van ideaal en ge gaat op het einde
aan de munitieverslagen wel horen dat ik nog een schot aan boord had bij
het bereiken van de laatste stelling, de SIX had er nog
een stuk of zes, niet ideaal dus. De
opname is gemaakt met een eenvoudig mono cassetterecordertje, dat gewoon
met rubberbanden naast de box van de radio was opgehangen, de kwaliteit
is dus niet altijd honderd procent.
Frans Geens
|
| |
|
 |
|
| |
|
|
 |
|
Op de eerste
foto ziet men de bunker plaats om de munitie te laden.
Kijk op de toren, daar ziet ge een klein gat
juist groot genoeg om de munitie door te geven
aan de lader en om de lege hulsen uit te werpen.
Rechts vooraan ben ik,
de tank die u ziet is deze van de pel comd 2 pel.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -18- |
 |
|
Op de tweede foto ziet ge mij links en catie,
wanneer ge kijkt achter de tank ziet u 3 granaten staan.
Van links naar rechts,
de Hep, de Haet, de Sabot
dit zijn geen echte maar drill munitie om de bemaning te laten oefenen.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -19- |
 |
|
Op de deze
foto ziet u
een Leopaard twee met snorkel.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -20- |
Men
had 2 mogelijkheden om te duiken.
1. Men kon duiken tot aan de toren, de voorbereiding daarvoor konden in
tamelijk korte tijd uitgevoerd worden.
Daar de chauffeur geen zicht had onder water, moest de tank commandant hem
leiden. De tank had 2 waterpompen,
1 in het toren compartiment en 1 in het motor compartiment. Dit wanneer
er eventueel water zou binnendringen.
Tijdens het duiken moest er altijd een luik open blijven en gegrendeld zijn,
daar de motor op dit ogenblik zijn lucht langs de toren aantrok. Wanner
het luik zou toeslaan is de lucht die in de tank is onmiddellijk verbruik
en onstaat er een grote onder druk, daardoor kan men het luik niet meer
openen. Waardoor de bemanning stikt.
2. Met een snorkel kan men nog dieper duiken, zodat de tank volledig onder
water verdween.
De tank commandant had alleen nog met zijn bemanning kontakt met de interfoon.
De voorbereiding duurde tamelijk lang. Ik heb die eenmaal geplaats tijdens
mijn omscholling te Leopoldsburg
Geen enkele eenheid heeft die later gekregen.
|
 |
|
Laden van
munitie SABOT blauwe kop
en HEP olijfgroene kop oorlogsmunitie.
De kop van de munitie moest altijd omlaag gedragen worden, dit voor de
veiligheid.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -24- |
 |
|
Laden van
het kanon.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -25- |
 |
|
De plaats
van de kanonnier, voor hem afstandmeter, rechts boven panoramische kijker
tank commandant.
De tank commandant kon die 360 graden draaien zonder dat de toren bewoog.
Zo kon hij rond de tank kijken, wanneer zijn luik gesloten was.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -26- |
 |
|
"VUUR!"
Foto:
Dirk Van Slembrouck -27- |
 |
|
Kanon kuisen
(in navolging van de Wolgatrekkers ...)
Foto:
Dirk Van Slembrouck -28- |
Het
kanon van de Leopard
De TK is
uitgerust met een engels kanon. Dit kwam doordat, wanneer de tk in ontwikkeling
was de Duitse door een verdrag nog geen wapens mochten bouwen met een
groot kaliber. Het allereerste schot en later wanneer de TK een tijd niet
meer gevuurd had, moest dit altijd van op afstand gebeuren zonder bemaning
in de tank, dit om veiligheids redenen. Ook de terugloop remmen die de
terugslag moesten opvangen, werden regelmatig nagezien. Het kanon had
een bepaalde levensduur. Dit noemde men EFC, dit komt overeen met de slijtage
van het kanon. Ieder soort munitie had een verschillend EFC. De Sabot
had een groter dan een HEP. Het aantal schoten en EFC werden bijgehouden
in een schootsboekje. Wanneer het toegelaten EFC bereikt werd, was er
een ploeg die kwam controleren. Die konden dan een aantal EFC toevoegen.
Zoals ieder wapen moest ook het kanon gekuist worden. Men kon het kanon
inspuiten met R-Troop Gun Protector. De kamer en de loop, dit om het materiaal
te beschermen en om later het kanon grondig te kuisen. Wanneer men tijd
had. Om het kanon grondig te kuisen had men 1 harde borstel en een zachte.
De lader nam plaats in de toren en deed de kulas open. De mensen die buiten
stonden,staken de kuisstok in de loop tot bij de lader. Die draaide de
harde borstel op,goot wat cleaner in de kamer,de bemanning buiten trokken
dan de borstel een beetje terug en de lader goot dan nog wat cleaner in
het kanon. En dan maaar pompen van boven naar beneden en omgekeerd, indien
nodig 2 tot 3 maal herhalen. Daarna werd er een kuislap rond de borstel
gedaan en het kanon droog getrokken. Later werd het kanon op dezelfde
manier ingeolied en natuurlijk niet meer drooggetrokken. Zo beschermde
men het kanon tegen roest. Het spreek vanzelf dat de ganse bemanningen
dit TK per TK deden.
|
| |
|
|
|
| |
|
|
| |
|
|
Een
beetje uitleg, ik hoop dat het nog juist is wat ik verteld anders zal er
wel iemand reageren.
Met de vroegere tanks (M47 PATTON ) had ieder eskadron 16 tanks.
Men had drie pelotons van vijf tanks, een tank eskadron commandant.
Er waren drie eskadrons: ALFA, BRAVO en CHARLY.
Wanneer men sprak over het B eskadron.
De eskadron commandant was B 6 (six) en de pelotons waren B 10, B 20,
B 30.
De codes van de tanks waren.
Bravo 16 : pelotons commandant (actief of KRO).
Dit was voor ieder peloton zo.
Het voorbeeld is voor het eerste peloton.
15 : pelotons adjunct O/Offr.
14 : O/Offr.
12 : O/Offr.
11 : O/Offr.
De
oproepcodes zijn altijd hetzelfde gebleven, alleen zijn er tanks weggevallen
alsook de codes. Op te merken dat er geen code 13 was.
Zo ver ik weet waren de Amerikanen nogal bijgelovig en gebruikten ze nooit
de code 13. De Belgen zouden dat overgenomen hebben?
Bij de aankoop van de nieuwe tanks, was het aantal tanks kleiner. Daardoor
werden er bataljons ontbonden.
Vb 6l, 5l. Men geeft het peloton naar vier tanks gebracht en de 14 afgeschaft.
Dan had men drie pelotons van 4 tanks. Later heeft men 4 pelotons van
drie tanks gemaakt en de 12 afgeschaft.
In het begin had men O/Offr te veel en kreeg iedere pelotons commandant
een chauffeur O/Offr.
Later alleen nog de eskadron commandant.
Nog later is die ook afgeschaft.
Dus sommige werden eerst omgeschoold naar chauffeur en dan later naar
tank commandant.
|
 |
|
Hierbij
een foto van het 2L B Esk genomen bij het afscheid van
Kapt SBH Steens door een vliegtuig.
Vier pelotons van drie tanks,
links boven tk esk comd,
daar naast 2 M75,
2 MAN,
1 Unimog,
3 jeeps Willy's.
Dit was het volledig eskadron.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -21- |
| |
|
|
 |
|
Ook
wij konden varen!
Probleem was om dezelfde kadans
en de goede koers aan te houden.
Zo zie je maar, ieder vak zijn specialiteit.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -22- |
 |
|
Maar
wij hadden toch de Genie om te helpen!
Noot
van de redactie:
Dank je wel voor de 'Ode aan de Genie'.
De éérste boot met het opritelement was de mijne.
Wij hebben destijds graag geholpen ...
en doen dit hier op deze site nog even graag.
Jean & Stijn
Foto:
Dirk Van Slembrouck -23- |
 |
|
Nachtvuur
Foto:
Dirk Van Slembrouck -29- |
 |
|
Nachtvuur
met meerdere tanks.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -30- |
 |
|
Nachtvuur
met wit licht
Foto:
Dirk Van Slembrouck -31- |
 |
|
Nachtvuur
met COAX.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -32- |
| |
|
|
| BERGEN-HÖHNE |
|
|
| |
|
|
 |
| |
|
|
| De
stunt met 'Het Kompas'. |
|
|
| |
|
|
 |
|
In onze
opleiding tot O/Offr,
tijdens de les over het kompas, benadrukte men het kompas te gebruiken
vanaf een bepaalde afstand van metaal. Bv helm, wapens, hoogspanning,
enz.
Wanneer wij later les gaven kwam dit thema altijd aan bod tijdens de les.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -34- |
Tijdens een
schietperiode (14 dagen) te Bergen was er veelal een
FTX in het weekend, van de vrijdagavond tot de zondagmiddag,
daarna onderhoud. Die FTX eindigen meestal met de bestorming van de Hitlerhöhe,
zie foto.
Ik was toen
nog chauffeur en reed met de Pel Comd. Op het einde van de oefening kreeg
deze het bevel het Esk terug naar het tankpark te brengen. Met de rups
Vtg mocht men alleen op bepaalde standen binnen of van het terrein rijden.
Nu kon men van zeer ver een paar schijven zien van een schietstand, daar
de TK op dit ogenblik op een kleine hoogte stond. Toen we vertrokken en
naar beneden reden zag men geen schijven meer, ik moest draaien achter
een heuvel en na 200 m zag ik plotseling een tank voor ons rijden. Dit
was de laatste TK van de Colonne. Geen paniek terug boven op
de heuvel post gevat. Volgens de Pel Comd kon dat gemakkelijker met een
kompas.
HIJ
LEGDE ZIJN KOMPAS BOVEN OP DE TOREN EN BEPAALDE DE KOERS ... DAT ZIJN
36 TON STAAL!
Maar hij
wist ook niet de positie waar wij stonden. We zijn terug gereden over
de wegen die alleen voorzien waren voor lichte Vtg. Op een verkeerde stand.
Die wegen waren opgehoogd en liepen gedeeltelijk door een moeras. Er is
nog een Tk van de baan gereden, de depannageploeg heeft lang kunnen doorwerken.
De maandagmorgen hebben de Duitse ploeg van de schietstand gezien dat
er veel schade was aan de wegen, maar nog erger dat er kabels die over
de weg liepen kapot waren. die dienden om de bewegende schijven te bedienen.
Een paar uur later zijn er een paar Offr naar Bergen kunnen gaan met de
nodige uitleg bij de Duitse Verwaltung. Schijnbaar was het een tamelijk
luid gesprek. |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Moerassig
terrein. |
|
|
 |
|
Alhoewel
er op de militaire kaarten van Bergen-Höhne de moerassen duidelijk
aangegeven waren, zijn er tijdens oefeningen dikwijls Tks vastgereden.
Bij een moeras denken vele dat men water ziet maar dit is niet altijd
zo. In de zomer, na een periode van warm weder kon men te voet over het
moeras lopen. Alleen wanneer men stilstond, kon het gebeuren dat men na
enkele minuten, enkele cm. met zijn voeten dieper weggezakt was. Met een
Tk kon men een paar tientallen meter rijden en dan voelde men dat men
vast zat met deTk. Na een tiental minuten was deze zo ver weggezakt dat
men van op de grond rechtstreeks in het luik van de voerder kon stappen.
En hoe ver zal hij nog zakken?
Dirk Van
Slembrouck
Foto:
Dirk Van Slembrouck -35- |
 |
Vastgereden tank, men ziet dat het spoor steeds dieper word.
Ook in Vogelsang bestaan
er van die eigenaardige plaatsen, en domweg moet ge dat ook weer uit eigen
ervaring aanleren, en hier is het weer hetzelfde principe van uit te kijken
naar de begroeiing.
Er zijn plekken met
een taai soort gras en in de herfst bij regen is wordt dat gras zo glad
als spek, omdat het taai is plooit zich dat onder de kettingen en als
ge dan met de Leo bergop wilt kunt ge gas geven tot ge blauw ziet.
Dat gras plooit zich onder uw kettingen en ge staat precies op een paar
ski's, geen centimeter vooruit totdat goedje droog gedraaid en vermalen
is en dan schuift ge een meter of twee vooruit en het spel begint opnieuw.
Het plezante hieraan
is als ge dat een keer weet ge zelf naast die plekjes kunt rijden en nog
plezanter is als ge een onervaren pelotonscommandant er op kunt lokken
... grijns ... grijns ... grijns.
Frans Geens
|
 |
|
Met kabels
uittrekken,
door iemand met vaste ondergrond.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -37- |
 |
|
Spoor later
opgevuld met water.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -38- |
 |
|
Men ziet
hoe diep de tank in het moeras vastzat.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -39- |
 |
|
Leopard
II vastgereden.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -40- |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Laden
van een tank vereist stuurmanskunst |
|
|
| |
|
|
 |
|
Bij het
laden op een transport Vtg moest men ervaring hebben. Bij het oprijden
ging het voorste van de tank bijna recht de lucht in. Dat had tot gevolg
dat de chauffeur in de lucht hing en hij niets meer kon zien.
Hij zag de gids niet meer, ook geen grond of het Vtg waar hij opreed.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -41- |
 |
|
De kunst
was zo gevoelig te rijden dat wanneer het zwaartepunt van de tank over
de helft kwam, het Vtg langzaam naar voren te laten bewegen. Wanneer de
chauffeur te vroeg remde sloeg het achterste terug naar beneden, en het
voorste terug omhoog, waardoor de voerder terug blind was. Als hij op
dat ogenblik de pedalen verloor gaf hij gas om terug omhoog te rijden
en kwam hij misschien aan zijn sturing met nare gevolgen.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -42- |
 |
|
De chauffeur
van het transport Vtg die de tank moest gidsen stond altijd klaar om van
het Vtg te springen.
Hij wist niet wat voor een Tk voerder hij voor zich had.
Foto:
Dirk Van Slembrouck -43- |
 |
|
Hierbij
enkele foto's van een mislukte oprit bij onze noorderburen.
De laatste foto is geen tank die men ophangt om te drogen maar die men
terug op de grond plaats
… geen misverstanden hé!
Foto:
Dirk Van Slembrouck -44- |
