Vaak heb ik Vogelsang doordat wij oefenleiding waren helemaal leeg, als mede helemaal vol meegemaakt.

Vooral leeg en stil maakt het indruk,
zoals op deze foto nog te zien is.

Als het dan hard waaide en goed regenachtig was,
kreeg het kamp een macabere uitstraling.

Of kon het verleden spreken.

De dag beginnen met een stevig ontbijt!

Wel imposant dat je zulke grote bommen
kon laten vallen uit een vliegtuig.

Ik was net 19jaar
en had zulke dingen nooit van dichtbij gezien.

Laat staan het 88mm kanon wat de associatie met het verleden wel indruk maakte. Net als de gebouwen, waar het verleden soms heel zichtbaar was ingemetseld.

De periode is 1989-90, mijn eenheid was Stafstafcompagnie 42 Painfbrig.
(panzerinfanteriebrigade).

En vaak als ondersteunend personeel voor oefeningen aanwezig, als oefenleiding.

Mijn taak combi-chauffeur,
of in militaire termen combi-piloot ontleend
aan het rijgedrag van mijn voorgangers natuurlijk.

De foto’s daar heb ik niet echt speciale anekdotes bij.

Alleen mijn bus op deze foto,
weet ik nog dat ik deze echt net gewassen had,
de opdracht kreeg de veegploeg van de tankbaan zoeken.

Dus de prachtig schone bus na 1 rondje….kon ik weer.
En dat was met emmers water, want er was toen geen spuitplaats.

Dit zijn de antitank sperren, die een teken waren dat je dichterbij kwam.
Meestal reed ik via Heerlen, binnendoor richting Vogelsang.
Tijdens oefeningen was dit ook vaak een rit die een paar keer per dag terug kwam. Pendelen tussen Heerlen en Vogelsang, om soldaten van en naar de trein te brengen.

Van links naar rechts
herkennen we volgende helden van weleer:
André Bruinenberg, Bulthuis, Djure,
Cool en Wolthinge.

Een chauffeurs onderonsje. Waarvan ik weet dat Cool en Wolthinge 4tonner chauffeur waren,
Djure verbindelaar, en de anderen zijn Laro. (Landrover). Misschien had ik het meeste geluk met
de T3 combi bus. (rij nu nog VW). Was wel altijd als eerste weg en als laatste op de kazerne maar hoefde nooit colonne te rijden. Het schijnt dat hoge omes daar niet zoveel zin meer in hadden.

Wat zijn het toch brave jongens ... als ze slapen!

De gebouwen spraken boekdelen,
vooral als je erin kon slapen.
Het was dankbaar onderdak, soms sliepen we er maar met 3 of 4 man.
Alles gebouwd in een stijl van snel erin en snel eruit kunnen.

... eindeloos mooi!

Hier een paar aanzichtkaarten,
die ik naar huis heb gestuurd, om ze daar toch een indruk te geven over mijn verblijf.

Iedereen zal wel onder de indruk zijn
van de reusachtige gebouwen van het Kamp
en de prachtige Eifelnatuur te Vogelsang.