| Bijdrage's
van Jerome Wellemans |
|
|
| Driemaal
op Kamp in Vogelsang |
|
|
| Bezettingsgeld
en Transit-bons |
|
|
| Uit
het dagboek van een karpat september 1954 |
|
|
| Afscheid
van onze gemüdliche familie |
|
|
| Wat
doet een Karabinier op een zondag in 1954 te Siegen |
| Opleiding
te Turnhout en de Purgeeractie |
| De
verloren zoon |
|
|
| Nog
28 dagen |
| Brieven
naar het thuisfront |
|
|
| Een
soldatenboekje uit 1925 |
|
|
| PERIODE 1925 - 1928 |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
|
|
| Driemaal
op Kamp in Vogelsang |
|
|
 |
|
Ik
heb drie maal in Vogelsang een kamp meegemaakt.
Toen ik nog
in het '14 e Linie' lag, dat gekaserneerd was in kazerne
'La Chartreuse' te 'Luik' ben ik voor
de eerste maal naar Vogelsang geweest.
't Was in de winter van 1953 met een halve meter sneeuw, en moesten alle
materiaal en autos op de trein laden tot 'Gemünd',
vandaar de berg over met zijn 13 bochten langs de ene kant en 12 langs
de andere.
De barakken waren links van de baan en rechts lag er een betonbaan naar
de blokken waar het hospitaal en de kazerne van de MP was.
In de barakken stond er een grote kachel maar we hadden geen hout of kolen,
als rantsoen kregen we die dag een halve kilo echte boter, een half brood
een doosje paté een een doos sardienen.die boter was veel te veel
en geloof mij ze brande goed in onze kachel.
In die tijd bolde ik met een ford jeep, zonder deuren of vensters en kreeg
de opdracht naar de statie van Aachen te rijden en dat op een baan met
sneeuw tot wielhoogte, ik was goed gekleed maar die officieren die ik
moest ophalen waren echt bevroren eer we terug in Vogelsang waren.
Foto: Jeroom
Wellemans -1- |
 |
|
Dat
klopt Jeroom. De kwartieren 'Leie' en 'Yser'
lagen links van de baan als ge van 'Gemünd' komt,
op de locatie 'Walberhof'. Deze kwartieren werden later
verplaatst binnen het kamp en omgedoopt in Kwartier de 'Schelde'.
De betonnen baan rechts naar de infirmerie en de MP was de eigenlijke
hoofdingang 'Malakoff'.
De door u beschreven bochten zijn nog altijd aanwezig maar de laatste
tien a twaalf jaar zijn de winters niet meer zoals vroeger. In de begin
jaren 80 ben ik meerdere malen op oefening geweest met de Leopard's, en
geloof me vrij, we reden er ook regelmatig mee vast in de sneeuw. Tot
halfweg de jaren 90 was het de gewoonte om langs de banen vier meter hoge
palen te plaatsen zodat de sneeuwruimingsdienst de randen van de weg kon
zien boven de sneeuwwallen, tegenwoordig is men al tevreden als er zes
weken dertig centimeter sneeuw ligt, dat vanwege het skiën.
Foto: Jeroom
Wellemans -2- |
 |
|
Mijne 'F 6' was volgeladen met 3 ton springstoffen,
genoeg om een ganse stad plat te leggen.
Dat vernielde dorp (Foto -2-) 'Wollseifen'
lag in de nabijheid van de barrakken.
Ik wil er onmiddellijk aan toevoegen,
dat ik dat dorp niet vernield heb! :-)
het voertuig is later vervangen door de Unimog.
Foto: Jeroom
Wellemans -3- |
 |
|
Op de fotos
ziet ge de drie meren waar we onze voertuigen lieten afspuiten door de
brandweer.
De drie
meren op dit beeld is er eigenlijk maar één, het stuwmeer
van de rivier 'Urft', deze slingert zich van rechts naar
links en als ge goed oplet ziet ge boven het linker derde meer nog een
vierde liggen, dat is de laatste meander, hier achter is de stuwdam, waarschijnlijk
is deze op de originele foto zichtbaar.
Foto: Jeroom
Wellemans -4- |
  |
|
De 'Siegfriedline'
lag op de weg tussen Vogelsang en Aachen.
Jerome Wellemans, carabinier in 1953-54
Het zal
niet eenvoudig zijn om de opname's van deze beelden van de 'Siegfriedline'
te localiseren, in de loop der tijden is deze 'Westwall'
zoals de Duitsers hem noemden gedeeltelijk verdwenen of overwoekerd.
Toelichting: Frans Geens
Foto: Jeroom
Wellemans -5L en 6R- |
Hier
volgen dan nog enkele verhaaltjes van Jeroom Wellemans,
Dit is gebeurde toen we ongeveer een jaar na onze legerdienst als reservist
een kamp in Vogelsang moesten doen. De cinemazaal was ook in de blokken,
die avond speelden ze een mooie film en iedereen wou die film zien. Vóór
de film begon was de zaal reeds volzet.
Op de beginuur kwam er een bende MP's binnen en eisten hun plaats, ze wisten
niet dat ze met reservisten te doen hadden, deze bleven gewoon zitten, na
wat geroep en den boek op begonnen ze de soldaten van hunne stoel te trekken
waarop een regelrechte vechtpartij volgde Geloof het of niet onze luitenant,
zijn naam ben ik vergeten, heeft van op de operateurkamer langs de micro
de zaal kalm gekregen en de M P's de zaal doen verlaten.
Het had dagen aan een stuk geregend en de banen waren één
modderpoel, nu moesten we langs de tankweg terug keren, ik had geluk dat
er en peloton fuseliers door diezelfde modderpoel moest, zij hebben mij
er uitgeduwd en was de enige die met zijn voertuig "thuis" geraakt
was. Hoe de voertuigen er uitzagen kunt ge u voorstellen, de MP's op hunne
teen getrapt deden strenge controle, toen ik ergens op de baan reed werd
ik gecontroleerd,en ... nummerplaat niet leesbaar lichten onder de modder,
voertuig niet in zichtelijke staat en ... niet in kledij, dat we reservisten
waren en gene ceinturon gekregen hadden kon hen niet schelen, de boek op,natuurlijk
zonder gevolg.
Als gevolg van die bekeuring moest iedereen naar het meer om zijn voertuig
proper te maken we reden het meer in tot het water aan de voeten kwam, dan
laten afspuiten door de pompiers en ... richting de barakken. Onderweg passeerde
een colonne tanks, toen ik wilde stoppen deden mijn remmen het niet, ik
had geen andere keuze dan tussen twee tanks door te glippen. Er zat water
in de remtrommels en met een voet op de gas en de andere op de rem was dat
wel vlug opgelost.
|
| |
|
 |
|
| |
|
|
| Bezettingsgeld
en Transit-bons |
|
|
| |
|
|
 |
|
In het
verslag van Albert Hendrickx lees ik een verwarring tussen CMC
( cantine militaire centrale) en Belaac. In België
was er tijdens de oefeningen een winkelwagen waar men van alle versnaperingen
kon kopen, Zo koste een Cola 3 fr, twee prinskoeken voor 1fr en een Penny-Wafer
voor 2fr.
De Belaac hebben we leren kennen in Duitsland, in Siegen
juist buiten de corps de garde stond er een Frietkot
die bijzonder te doen hadden op vrijdag, 18 maanden dezelfde vis,
in frietvet gebakken, tot mijn 12 maanden heb ik hem kunnen eten maar
dan … neen,
ik kon hem niet meer binnen krijgen.
Foto: Jeroom
Wellemans -7- |
 |
|
Eerst namen
we van 's morgens een paar boterhammen mee op de kamer maar ze hadden
het in het snuitje gekregen en gingen we naar de kantine, ( die was van
de CMC) ons soldij opdoen 10fr tot 12 maand en dan tot de 18e maand 20
fr, 's avonds gingen we dan naar de Belaac frieten met
mayonaise eten. De meisjes van het frietkot waren Belgen. In Herbestall,
aan de Belgische grens waar we moesten overstappen konden we van alles
in de Belaac krijgen met ‘Bezettingsgeld’
en ‘Transit-bons’, deze kregen we op zending
voor een ganse dag, dan gingen we in een andere kazerne eten maar gaven
onze bons niet af.
Hiernaast nog een bezettingsbiljet van in de tijd.
Foto: Jeroom
Wellemans -8- |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Uit
het dagboek van een karpat september 1954 |
Hallo ex karpatten, Heb
een dagboekje gevonden van 1954,
een jaar van vele gebeurtenissen als karabinier.
In September 1954 waren er
de grote manoeuvers 'Monte Carlo'
Zo lees ik ;
17 Sept. Camoufleren van de auto’s
18 Sept. Vertrek op manoeuvres tot 1 u laden en om 17.15 vertrokken.
19 Sept. om 13 u toegekomen in Bielefeld en vandaar langs
de baan over Halle naar Wichelingshoven
.
Om 6 uur weer naar Bielefeld.
Om 11 uur de eerste maal eten gekregen!
Om 12 uur, mis op de motorkap van een jeep op het binnenhof van een hoeve..
20 Sept. Wij blijven met de staf Cie op de witte hoeve.
De fus hebben zich ingegraven.
Vraag aan de kapitein of ik, na 2 dagen zonder slaap mag gaan een dutje
doen in de schuur. Val in diepe slaap en niemand die mij vond, lag boven
in de schuur op de hooizolder. Heb niets van het schieten gehoord, worden
omsingeld door de Engelsen, er worden twee tanks opgeblazen en de bemanning
kan bij ons komen karweitjes doen. Toen ik eindelijk wakker werd stond
iedereen in paniek, waar zit diene chauffeur van de kamion toch !!!
Ne ganse dag gevechten, om 22 uur trekken we ons terug de Engelse tanks
ons op de hielen. ’n Geluk zijn er juist geen scheidsrechters, we
werden van alle kanten beschoten.
23 Sept. Om 3 uur ergens toegekomen, 17 km achteruitgetrokken, ganse dag
tankaanvallen.
24 Sept. Ganse dag hevige gevechten tankaanvallen, worden altijd afgeslagen.
Op 200m van ons een tank afgeschoten en een ganse kolonne Hollanders gepakt.
25 en 26 Sept. Om 8 uur 9 km terug getrokken om 21 uur teruggetrokken
tot Ostingshausen ( 94 km) in pikdonker eerst zonder
licht, men ziet wel niet veel hoor!!!
Heb iets aangereden waarvan ik alleen maar de laatste dag geweten heb
wat ik geraakt heb.
Ganse nacht gebold tot 6.30.
27 Sept. Van in de vroege morgen reeds Engelse aanvallen, in de namiddag
werden de laatste artillerieschoten gelost, EINDE MANOEUVERS!!!!!!!!
28 Sept. Geslapen tot 7.30, eten om 8 uur, ganse dag wat spullen bijeengepakt.
en ons klaarmaken voor het vertrek.
29 Sept. Om 5 uur opstaan en vertrek van Ostingshausen naar Siegen.
|
|
 |
P.S. Wat ik dien nacht geraakt had?
Wel;
Op ons kamer lag er de motocyclist, Charel Van Meensel
uit Herenthals
Zij moesten de kolonne op de juiste baan houden en op, de splitsingen stonden
ze met een barricade.
En hier zijn verhaal;
Op de manoeuvres, daar kwam daar ne zot recht op mij afgereden , ik spring
de gracht in hij pakt mijn plak mee en dienen over de gracht een stuk van
een haag mee en weg. was hij.
Awel joeng, diene zot da wazze kik.
Jeroom
Wellemans
|
|
 |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Afscheid
van onze gemüdliche familie |
| |
|
|
 |
|
Na een
laatste defilé in de straten van Luik was het gedaan met het 14e
Linie. Dit was een samenraapsel van verschillende eenheden, zo
ging ons hymne, een stukske van hier, een stukske van daar, het 14e linie
is daar. Onze leuze was qui s’i frotte s’i pique
voor hen die geen Frans verstaan, geen kat om zonder handschoenen aan
te pakken.
Donderdag
20 Mei was het zover!!
Uitrusting binnenbrengen, en een weekend in verlof.
De helft van het bataljon vertrekt naar verschillende garnizoenen in Duitsland,
de anderen blijven in Belgie.
Dinsdag vertrek
om 3 uur naar Siegen waar we rond 22 uur aankomen, om
12 in bed.
Eerste indruk, ja, zo’n kamer met 8 man is wel tof, ’s anderendaags
een eerste verassing, werd aangesproken met mijn voornaam, het was een
dorpsgenoot die op 14 jarige ouderdom naar de Limburgse mijnen getrokken
was. Een andere zei, hé bleuken hoeveel maanden nog, toen ik hem
antwoordde "nog zes" droop hij stilzwijgend af.
Het systeem om elke nieuwkomer te doen betalen voor de radio op de kamer
was wel goed.
Foto: Jeroom
Wellemans -9- |
 |
|
Ons eerste
werk was;
op rapport bij de dokter, met inspectie grendel !!!
Na goedkeuring voor de dienst, afhalen van uitrusting en voorstelling
aan de Cie commandant van de staf
Cpt Cdt De Mol en dan naar de MTO waar de papieren van
een jeep in mijn handen gestopt werden met de woorden , volgende week
scholing, en wat voor een!!!
Met Cpt Toissoul naar Trubach, met steile
hellingen en op modderwegen met diepe wielsporen.
Dat Trubach zullen we nog dikwijs zien bij dag en bij nacht.
Had ik in
mijn opleiding mijn sportbrevet gehaald, een bataljonsmars van 35 km was
voor ons chauffeurs en de speciale diensten met ongetrainde spieren toch
wat veel.
Ondertussen had ik nog een vrachtwagen 3 ton gekregen,
"Mijne F6" ook en moest ik bollen met het voertuig
dat ze nodig hadden.
Foto: Jeroom
Wellemans -10- |
 |
|
Ik werd
gekozen om deel uit te maken van een groepje voor de kadermaneuvers.
Om 8 uur vertrekken we in voorwacht om een kamp op te slaan bij een boerderij,
in de omgeving van Bremke, waar het ligt weet ik niet
meer maar er was een historisch stadje in de buurt, Cdt Blomme
en Cdt De Bakker zouden hun examen doen. Ik ben de chauffeur
en ordonance van Cdt Blomme, ga met hem op verkenning
in de omgeving , met de stafkaart in de handen zoeken we alle mogelijke
hindernissen voor de "vijand"
De rest van de dagen breng ik door bij de boer, die had o zo’n mooie
dochter maar ik was veel te schuw om een woordje tegen haar te zeggen
, heb in mijn dagboek geschreven".
We zitten hier zeer goed en zou hier willen blijven.
Foto: Jeroom
Wellemans -11- |
 |
|
De dag
van de waarheid was aangebroken en een zenuwachtiger mens als mijn kapitein
heb ik nog nooit gezien, ik moest zijn schoenen dichtknopen zijn beenbeschermers
aandoen en zijn mooi geblancoteerde centuron met koppelriemen goedleggen.
Tijdens het examen bleef ik op enkele meters afstand alles volgen, met
een verrekijker in de handen moest hij van op een hoogte uitleggen hoe
hij met zijn bataljon de aanvallen van de vijand zou afslagen. De examinatoren
waren niemand minder dan brigade generaals Piron
en Tromme, hun zenuwachtigheid was wel niet nodig want ze waren
beiden geslaagd.
Met "spijt " hebben we afscheid genomen
van onze gemüdliche familie.
Hierbij enkele foto’s van deze toffe tijd
Foto: Jeroom
Wellemans -12- |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Wat
doet een Karabinier op een zondag in 1954 te Siegen? |
| |
|
|
 |
|
Rie
Van Stichel en ikke,
aan de ingang van de Staf Cie.
Foto: Jeroom
Wellemans -13- |
 |
|
Het Russisch
kerkhof,
buiten de kazerne links, richting Goosenbach.
Foto: Jeroom
Wellemans -14- |
 |
|
Richting
Goosenbach met de blokken in de achtergrond.
Foto: Jeroom
Wellemans -15- |
 |
|
De Sieg,
op de foto Rie Van Stichel en ikke.
Foto: Jeroom
Wellemans -16- |
 |
|
Mijne jeep,
op de foto (vl n r) Rie , ikke en Verhulst.
Foto: Jeroom
Wellemans -17- |
 |
|
Ikke,
Rie Van Stichel uit Wambeek
en Fons Vreys uit Vorst-Kempen.
Foto: Jeroom
Wellemans -18- |
 |
|
Op ne zondag
namiddag op weg naar de stad Siegen.
Foto: Jeroom
Wellemans -19- |
 |
|
Met de
TS twee dagen op oefening,
1e van rechts 'Stevens' de anderen?
Foto: Jeroom
Wellemans -20- |
| |
|
|
|
| |
|
|
| Opleiding
te Turnhout en de Purgeeractie |
| |
|
|
 |
|
Opleidingcentrum
Majoor Blairon Tunhout.
Mijn drie dagen, ja toen waren het echt nog drie dagen,
in het 'Klein Kasteeltje' waarvan ik me nog herinner
in een potje te pissen en mijn buurman in het rijtje mij vroeg om wat
over te tappen, ook nog werd ik in een volledig donkere kamer geduwd,
een stem vroeg me;
wat ziet ge?…. niets,
dan weer, wat ziet ge ?…en weer…niets,
waarop die stem kwaad riep maak dat ge buiten zijt, maar kon de deurklink
niet vinden, ben toch buiten geraakt hoor.!!!
Foto: Jeroom
Wellemans -20- |
Mijn oproepingsbevel kwam een tijdje later, ik moest naar het 3e
O C I te Turnhout.
Wat een avontuur, had nog nooit op de trein gezeten,
maar wist wel al wie Sinterklaas was zulle.
Van in Brussel Noord naar Antwerpen
en overstappen in Mechelen en toen we in Turnhout
kwamen werden we opgewacht door ene met een paar strepen op zijn mouw,
een ding weet ik nog, hij kon hard roepen.
Vandaar te voet naar de kazerne waar we ingedeeld werden per Cie en per
kamer.
Ik lag in de eerste Cie op het gelijkvloers de eerste kamer tegen de inkom.
.
Na twee dagen in burger rond gelopen te hebben en kennis gemaakt te hebben
met patatten jassen, kamer kuisen en matras en deken opplooien, kregen
we de derde dag onze uitrusting die bestond uit een kid-bagg, een bleukes
muts met kentekens, een 2e hands battle dress en een nieuw, twee paar
kousen, twee paar schoenen, 2 hemden,
2 onderbroeken zo van die grote tot op de knieën, 2 onderhemden met
lange mouwen, een linnen broek en een korte; zo eentje, te kort voor een
lange en te lang voor een korte, en voor in de winter onze kapoot en wollen
handschoenen. En onze helm, ja zo ene lijk een teljoor’, van het
Engels leger. Ook van alle klein spullen; een kleer-en schoenborstel,
was-en scheergerief, naaigerief, linnenwaskom enz. En ja, grote en kleine
rugzak, gordel en koppelriemen, en been beschermers. Ons wapen,een "Mauser"
met lader van 5 kogels en grendelen bij elk schot. Na een paar uur hadden
we verzameling in kledij op het plein en de eerste drill kon beginnen.
Van onze inentingen moet er toch ook iets gezegd worden, zo iets lijk
een crème fraiche spuit, Ieder op een rij en zo’n naald van
20 cm in de rug achter de schouderbladen!!!
Na 6 weken afzien, zweten en zand slikken op Thielen-heide en
Vosselaar waren we echte infanteristen en konden we naar onze
eenheid.
Ooit
gehoord over de grap van de Purge??? !!!!!
Op doktersbevel, na te veel klachten over verstopping zouden ze de kwaal
wel oplossen.
Die avond was ik van pikket en moest naar de keuken helpen ketels halen,
een kok vertelde me, niet van de wortels met erwtjes eten hé maar
ze zagen er zo lekker uit zodat ik ook een schepje nam. Tien uur, lichten
uit en slapen, na een paar uur werd ik wakker en iedereen op de loop,…..
Wat gebeurd er hier ??….. voelde gij niks, neen !…. iedereen
zit met ‘t schijt !!!!
Van de stank ga ik maar niet spreken maar na een poosje voelde ik ook
iets maar wat ik toen meegemaakt heb is niet te beschrijven, vlug broek
en schoenen aan en naar buiten, maar zij die van verder kwamen lieten
het lopen waar ze stonden, echt; de stront liep de trappen af.
En het was één uitgelijnde baan naar buiten, toen ik aan
de wc’s kwam was er geen enkele vrij en kon ik mijn buikje verlossen
ergens in een hoekje.
Die morgen had niemand honger en werden de brandslangen gebruikt om al
dat goedje buiten te krijgen.!!!!!!
|
| |
|
|
|
| |
|
|
| De
verloren zoon |
|
|
| |
|
|
  |
|
Mijne Ford
jeep, erachter de oude blokken in Verviers.
Fons Vreys met zijn Stafcar.
Foto: Jeroom
Wellemans -22 +23- |
  |
|
Met de
TS op oefening.
De FN motos, op de achtergrond de blokken in Luik
Foto: Jeroom
Wellemans -24 +25- |
  |
|
In de groep
herken ik nog Jan Van Loo uit Wiekevorst.
Een FN moto van dichtbij , zie ook dat we nog met ‘Bedford’
bolde. Te noteren valt dat ik van de eerste dag in Turnhout
tot de laatste in Siegen kameraad was van Fons
Vreys, we zijn altijd vrienden gebleven tot over een paar jaar
toen hij overleden is, zijn weduwe is nog een vriendin. Zijn ook in contact
gebleven met
Jan Van Loo, komen nog regelmatig bij elkaar.
Foto: Jeroom
Wellemans -26 +27- |
Na
onze opleiding werd iedereen naar zijn eenheid gestuurd, behalve ik.
Niemand wist wat met mij aanvangen, ik stond niet op de lijst, zo verbleef
ik een paar dagen alleen in een gans verlaten blok en ging eten in de 6e
Cie bij de opleiding O/Offr. Na 8 dagen staken
ze me in de 8e Cie bij de opleiding zware wapens. Een MI.50
had voor ons geen geheimen meer, we leerden er de afstand schatten, het
vizier te regelen volgens de windrichting en windsterkte, ook de reserveloop
verwisselen moest heel vlug kunnen. Als proefwerk hadden we, het geblinddoekt
uiteenhalen en weer monteren van onze MI.50. Neen, ik heb nooit
met scherp mogen schieten, eindelijk wist men dat ik naar de 10e
Cie moest voor een chauffeurs opleiding.
De anderen hadden eerst op het oefenplein van Vosselaar
leren schakelen en sturen, zonder iets te vragen moest ik achter het stuur
kruipen van een ‘Fordson’, platte snuit, wielen
van een bulldozer versnellingspook van 1 meter, dubbele koppeling, rechts
stuur, en met de zwengel ingang draaien, had ge dien moniteur moeten horen,
moest de colonne volgen, na dat ik een paar keer geblokkeerd was en de motor
moest in gang draaien mocht ik niet meer rijden, hij zou me een goed rapport
geven, maar toen hij hoorde dat ik geen scholingskaart had en voor de eerste
keer achter een stuur zat, kreeg dien sukkelaar alle kleuren van de regenboog.
Na het eerste examen hadden we met een paar gebuisden een intensieve opleiding
en veertien dagen later kon ik naar mijn eenheid met een chauffeurs brevet
op zak. De tocht ging naar Verviers bij het 14e
linie, maar kwam daar in bijna verlaten kazerne aan, ze waren op
maneuvers, en ondertussen mocht ik mij bezig houden met boeken lezen.
Bij hun thuiskomst was ik wel bij de chauffeurs maar had geen voertuig,
het was van hier dat we in onderhoud gingen naar het mobilisatie depot van
Borsbeek, de zogezegde voertuigen klaar voor de oorlog
stonden de helft zonder benzine, ze moesten overgebracht worden naar Neerhespen,
er waren twee types van FN , met brede bumper en smalle,
deze laatsten hadden de gaspedaal in het midden, gevaarlijk!!!!
Ongeveer de helft van de camions raakten op eigen kracht ter bestemming,
zo passeerden enkele weken tot onze verhuis naar Luik.
Hier kreeg ik een Fort-jeep van het Amerikaans leger en
gingen we op kamp naar Beverlo.
Het vaakst werd er gebold voor de TS en hadden we met hen
een goede band. Ook van hier uit gingen we naar Vogelsang
per trein tot Gemünd. Met de ontbinding van het bataljon
verhuisden we naar Siegen.
Tot hier mijn verhaal gedurende 18 maanden, met tranen in de ogen heb ik
afscheid genomen van mijn kameraden.
’t Was ne schone tijd!!!
Jeroom
Wellemans
|
| |
|
|
|
| |
|
|
