Waar het allemaal begon ...
Moeders mooiste in het verre 'Kassel'.

Hier als ‘Sectiecommandant’ ‘One One’ van de ‘Gevechtsgenie’ met het sectievoertuig M75 Fulltrack. Het was een heel gedoe om dit voertuig te laden.
Daar moesten 10 personen in met hun hebben en houden maar dan ook nog eens de hele berg aan Geniemateriaal en dat was nogal wat.

Te voet naar Vogelsang! ;-)

Een gevaarlijke klus opknappen, het verwijderen van vastgeraakt drijfhout boven de Urft in Malsbenden.

Het was in vele gevallen ‘Plantrekken’ om je doel te bereiken en dat stond omschreven in een Genieboekje als ‘Werken met omstandigheidsmateriaal’.

Bij zulke karweien moest je een grenzeloos en blindelings vertrouwen hebben in de vaardigheid van je makkers, hier de operator van de hijskraan en hopen … hopen dat hij de plezante niet gaat uithangen en die katrol een halve meter laat zakken.

De mooiste ‘TIJD’ is ‘ETENSTIJD!’.

En als dat dan kan op een mooie zomerdag in de prachtige bossen van de Eifel is dit één van de mooie momenten bij den troep!

Bob Van Daele herkend op deze foto
collega Gilbert DELANGHE eerst TS OOffr 1e Genie en later overgegaan naar 6e Genie en de administratietroepen.

De 400 m. schietstand 6 en 7 voor Fal 7,62 en
de MG .30 te Malsbenden is in gereedheid gebracht.
Tijd om een sigaretje te paffen.

Den Maurice Boonen... is aan 't trappen tellen.

Makkers

Zo heerlijk imponerend mooi
kon Vogelsang bij momenten zijn.

Maar een medaille heeft nog steeds twee zijden.
Druilige of gietende regen,
scherp snijdende noordenwind,
sneeuwvlagen hoorde ook thuis in deze Eifelstreek.

De SRE-vlotconstructie
(Stalen Rijweg Elementen) inspecteren en in gereedheid brengen om een peloton tanks over te zetten van de Mi.50 stand naar de Stand 5.

Het was werken geblazen als Geniak.
Je moest vroeger beginnen om alles in gereedheid te brengen en je kon pas denken aan opruimen als iedereen gedaan had.

Het was voor jonge tankchauffeurs een hachelijke onderneming om met hun pantservoertuig een vlotconstructie op te rijden. Gelukkig kon je daar steevast rekenen op een vriendelijke Geniak, die je veilig het vlot op gidste. Doorgaans was dit de verantwoordelijke vlotoverste.

Eind jaren 60 werd het 3Gn Bn opgericht en uitgerust met modern amfibiebruggenbouwmateriaal de MOFAB’s. Het vergde héél wat minder spierkracht om met dit materiaal een vlotconstuctie of een brug te bouwen.

Het optillen en 90° verdraaien van het brugelement werd hydraulisch uitgevoerd. De bemanning bestond uit een boordcommandant, een piloot (schipper) en een crewmen (scheepsjongen).

Met de MOFAB’s was bruggenbouw mogelijk bij sterke stroming. Livinus Pernet in actie als schipper.
Hier draagt hij een koptelefoon om te luisteren naar de stuurbevelen van de vlotoverste via intercom. Meestal werd er gevaren met optische signalen van de vlotoverste.

Rechts van hem Donald Somers…
neen, hij is niet vrij van botinnen!!!
Hij doet hier dienst als ‘Redder’.
Merk op dat hij géén zwemvest draagt.
Met Donald erbij waren en voelden wij ons veilig!

Zwaar geladen en dan volle damp vooruit.
Even gas geven van 2.200 over de 3.000 toeren, het achterste van de boot zonk hierbij een eind het water in. Voeten en de Greene Michel moesten de lucht in wilden deze droog blijven.

Ik denk maar al te graag terug aan de periode van het 3de Genie te Westhoven. De hechtte vriendschap en de enorme verbondenheid was gewoon fantastisch.

Ich möcht zufuss nach Kölle jon!