Wij hadden het geluk om met dit ultra modern
bruggenbouwmateriaal te mogen werken, het is dan
ook vanzelfsprekende dat wij er bijzonder trots op waren en er nog steeds met graagte aan terug denken.

Dit nieuw amfibie brugslagmateriaal van Amerikaanse makelij noemde: Mobile Floating Assault Bridge Ferry.
Afgekort: MOFAB

Een technish hoogstandje was dat dit voer/vaartuig
twee stuurwielen bezat, het klassieke stuur voor de
voorwielen en links van de chauffeur was een tweede
stuurwiel rechtop geplaatst met een knop voor de
achterwielen. Je kon er ook zogenaamd schuinlinks of
schuinrechts mee rijden, maar hoofdzakelijk gedacht
om de draaicircel te verkleinen.

Technisch:
Hier rechtsbeneden de versnellingspook.
Je kon al schakelend of automatisch rijden met dit
versnellingsapparaat. Getrainde mensen reden meestal handgeschakeld, dan trok het bakske sneller op!

Wij gaan deze rubriek nog bijwerken!

Noël Cassier 'De Zwarte' een uniek mens.

Ik heb het bijzondere voorrecht genoten om eng met hem te mogen samen werken.

Den otto van Kpl Chef Piet Vervest.

Hier bij aankomst op het paradeplein van
het kwartier Adjt. Brasseur te Westhoven.

'Belgische Genietroepen sloegen voor de 4de Brigade een Pontonbrug over de Weser'
Bron: Bundeswehr-Aktuell von 25-10-1973

De FTX 'Black Dominica' van de 16de Divisie bracht gedurende 10 dagen 15.000 Belgische, Duitse en Britse militairen op de been en meer dan 3.000 voertuigen en 1.200 pantsers werden ingezet op het maneuverterrein tussen 'Leine' en 'Weser'.

SPECTACULAIR!

Op minder dan 20 minuten na aankomst in de gemeente 'Polle' waren zes Mofab's aan elkaar gekoppeld op de Weser. Deze vlotconstructie kan 80 Ton dragen.

Op de foto:
Links: Piloot (schipper) Noël Cassier
2de van links: Piloot (schipper) Jos Verpoorten
3de van links: Vlotoverste Staf Janssen
Vooraan: Boordcommandant Jean Claessens, is behulpzaam om de voertuigen met aanwijzingen van het vlot te gidsen.

OEFENEN BAART KUNST

Veel of weinig water, regen, mist, sneeuw of hagel, zolang de 'Rijn' niet toegevroren is oefenen de mannen van het 3de Genie met hun Mofab's duchtig voort.
En dat ze er een handje van weg hebben
om vliegensvlug een vlot te bouwen met hun Mofab's
- waarop ze terecht fier zijn - is al lang en niet alleen in de BSD geweten!

Vooraan links: Vic Van Coninckxloo
Op het vlot staand in het midden: Jempi Blockeel
Op het vlot staand rechts: Jef Van Steenbergen

De liggende jongens koppelen de intercomaansluiting.

1. Jean Claessens en 2. Sdt Mil (naam vergeten) hebben een uitzonderlijke prestatie geleverd, zij legde 10 km. extra af!

De laatste dag op ca. 12 km. van het einde zat een klein meisje op de stoeprand harstochtelijk te wenen. Zij had haar voet omgeslagen en kon er niet meer opstaan, "nu haal ik mijn kroontje niet" vertelde ze snikkend. Ongeloofelijk dat jong meisje liep hier haar 6de 4-daagse en dan kreeg je een kroontje extra op je medaille. Met drie gordels op zijn langst aanelkaar maakten wij een draagriem waarop het meisje tussen ons zittend plaats nam. Wij zouden haar naar de eindmeet dragen. Het dragen viel nogal mee, van tijd tot tijd wisselde wij van positie omdat de gordelriem begon te snijden. De laatste 5 km ... daar werden de wegen gescheiden: militairen links burgers rechts. Er was daar een stoer iemand die ons de weg blokkeerde, militairen mochten niet naar rechts. Het meisje keek ons hulpeloos aan ... een signaal voor ons om kordaat de weg voort te zetten tussen de burgers, dit onder luid applaus van de toeschouwers.

Wij brachten haar tot op 100 m. van de meet. Al hinkend en steunend op onze onderarmen waren de laatste meters als het ware een triomftocht. Er was een zee van mensen die joelden, applaudiseerden en gezamenlijk "BRAVO" riepen. Het meisje huilde dikke tranen van vreugde en verbeten pijn ... "dank u ... ik heb mijn kroontje".
Beiden kregen we een dikke smakkert ... "Sectie rechtsom ... keer", 5km. terug tegen de stroom in ... dat waren onze 10 km. extra.

Er is daar nooit enige ophef over gemaakt, wij kennen zelfs mekaars namen niet ... maar wij hebben wél de voldoening!
Jean Claessens

Het Vierdaagsekruis in het kort

Voor mannelijke militairen geldt als reglementaire afstand tevens de 40 km indien zij ten minste tien kilogram aan bepakking meedragen.

Het Vierdaagsekruis - een medaille - is het 'kruis voor betoonde marsvaardigheid', zoals in het Koninklijk Besluit van 6 oktober 1909 is geformuleerd. Het is een medaille die door Nederlandse militairen op het uniform mag worden gedragen. Het Vierdaagsekruis behoort daardoor ook tot de officiële Nederlandse onderscheidingen.
Meestal zonder het te beseffen neemt de deelnemer aan de Vierdaagse, na het volbrengen van de prestatie, een koninklijk erkende onderscheiding in ontvangst.

Er geldt een 'code' voor het dragen van de medaille. Het kruis dient aan de linkerkant op de borst, ongeveer een handbreedte onder de schouder, gedragen te worden. Tevens mag slechts één medaille tegelijk worden gedragen en mag er maar één cijfer op het lint worden gespeld.
Het Vierdaagsekruis is er in brons, zilver en goud, voorzien van cijfertjes en voorzien van kroontjes en/of lauwerkransen, afhankelijk van het aantal malen dat de Vierdaagse met succes werd volbracht.