|
|
||
|
||
Albert
Hendrickx levert drie bijdragen: |
||
| Het Regiment Karabiniers in oktober 1954 te Vogelsang | ||
 |
Lijnleggers
van het Regiment Karabiniers Foto: Albert Hendrickx -1- |
|
 |
Toen
lag er nog geen asfalt op het plein van Foto: Albert Hendrickx -2- |
|
 |
Oktober 1954
Het dorp
'Wollseifen'. Foto: Albert Hendrickx -3- |
|
 |
Foto: Albert Hendrickx -4- |
|
 |
In schiet- en waarnemingsstelling Foto: Albert Hendrickx -5- |
|
 |
Het laden
van de treinwagons
Foto: Albert Hendrickx -6-  |
|
| Het Regiment Karabiniers ontvangt Koninklijk bezoek in 1961 | ||
 |
Een laatste inspectie van de kledij. Foto: Albert Hendrickx -7- |
|
 |
Foto: Albert Hendrickx -8- |
|
 |
De erewacht wordt geleverd door het regiment in traditiekledij. Foto: Albert Hendrickx -9- |
|
 |
De erewacht in traditiekledij op het 'Adlerhof'. Foto: Albert Hendrickx -10- |
|
 |
Een peloton Karabiniers opgesteld voor de parade. Foto: Albert Hendrickx -11- |
|
 |
Opdracht
(zoals steeds) met succes volbracht. Foto: Albert Hendrickx -12- |
|
| Zijn persoonlijke indrukken van het Kamp Vogelsang | ||
Het
is zowat een begrip voor elke militair. De ene kent het al wat beter dan
de andere. Hij die zijn legerdienst van twaalf maanden heeft volbracht
is er wellicht minsten 2 maal geweest .Was de kampperiode in de zomer
dan waren het de hitte, het zand en het stof het venijn dat ons plaagde.
Was het winter dan was het sneeuw en koude die het Eifel- gebergte ons
te bieden had. Gelukkig is dat voor ons voorbij en al hebben we dikwijls
die plaats vervloekt toch waren er wel enkele prettige herinneringen aan
verbonden.
|
||
 |
||
|
Toen ik ontlang op het internet aan het surfen was kwam ik te weten dat men sedert 01.01.2006 het kamp van Vogelsang had opengesteld voor bezoekers, en dat is niet in dovemans oren gevallen. En alvorens men er drastische ingrepen zou verrichten wou ik toch nog eens een bezoek brengen, want ik was benieuwd hoe de blokken Sint Joris en de blok Cdt. Van Dooren er de dag van vandaag zouden bijliggen. Aan de ingang in Walberhof moet men er zich nog steeds aanmelden. Het bezoek is gratis maar men betaalt 3€ voor de parking van de wagen die men parkeert aan Malakoff. Van daaruit gaat het te voet verder. Er is een bewegwijzering, maar die is eigenlijk voor mij van minder belang. Ik kan mij vrij verplaatsen daar ik er een oude bekende ben. De vertrouwde beelden van de MTO, het polmagazijn en de garageloodsen met pantserwasplaats geven mij een eigenaardig gevoel, alles is hier zo rustig, hier is geen beweging meer van de militairen, wespennest van vroeger. De wegen zijn er goed onderhouden en zuiver, men hoeft er geen speciaal schoeisel voor aan te doen. Het eerste wat me opvalt is het uithangbord van de cinemazaal, het is nog steeds het Belgisch uithangbord. De blok Cdt. Van Dooren ligt er verlaten bij: geen soldaten, geen militair voertuig is er te bespeuren Wat mij hier vooral treft is de grootte van het complex, ik heb er tijdens mijn verblijf nooit bij stilgestaan. Nu alles hier zo leeg is, en in die lege omgeving toont deze blok hoe indrukwekkend hij is. Natuurlijk, zijn de blokken afgesloten maar een wandeling over dat lege paradeplein en het voelen aan de deur geven mij toch een kik. We zetten onze tocht verder en komen aan het “Adlerhof ”, het paradeplein, en de keuken van St. Joris. Opnieuw geeft de stilte dat eigenaardig gevoel ? Zijn hier de toespraken gehouden door de grote slippendragers van Adolf….? Heeft men hier mensen opgeleid om oorlog te voeren? Nooit vroeger heb ik er bij stilgestaan. Hier was beweging, overal liepen soldaten, dat beeld was toen gevuld. Men had geen tijd om alles zo te beleven als nu. Nu
beginnen we aan de trappen: ’s morgens, ’s middags en ’s
avonds de trappen op en de trappen af. ’s Morgens op de nuchtere
maag om een snee brood en koffie. ’s middags voor de soep en de
patatten, en ’s avonds opnieuw, als aperitief, de
87 trappen naar boven voor het avondmaal. Lenigheid was toen de boodschap
en daaraan is er niemand gestorven, althans niet bij mijn weten. Wat mij
hier wel treft is dat de trappen er onverzorgd bij liggen, vroeger zou
dat niet gebeurd zijn dan kon je wel enkele al dan niet bereidwillige
kandidaten vinden die met patattenmes gewapend het onkruid moesten verwijderen.
|
||
 |
||
Kriskras loop ik tussen de blokken en bij de onderste rij horen er ook de magazijnen. Daar op de deuren vindt men er nog namen van Belgische militairen die daar hun wapen-, transmissie- of CQMS magazijn hadden…Enkele weemoedige bezetters hebben er zelfs op de ruiten een gedicht geschreven aan hun lief. Niets is er verandert . De vele bezoekers verdwijnen in deze doolhof, niemand is hier een storende factor. Vrij dwalend met steeds opnieuw herinneringen aan een periode die voorbij is gevlogen, en waarvan ik nu maar eigenlijk besef en opnieuw kan genieten van dit bezoek aan een kamp, het kamp waar ik vroeger een hekel aan had. Hendrickx Albert Noot
van de redactie: |
||
 |
||
 |
||
Zijne Majesteit Koning Boudewijn. |
|
|
|
||
